Ως γνωστόν, η χερσόνησος της Μικράς Ασίας, και μάλιστα η χώρα της Λυδίας, είναι ο τόπος απ’ όπου αιώνες τώρα εξορύσσεται η λυδία λίθος, το πέτρωμα δηλ. εκείνο, το οποίο χρησιμοποιείται στην αξιολόγηση της καθαρότητας των κραμάτων του χρυσού.
Πρόκειται για ένα είδος βασάλτη, πετρώματος ηφαιστειακής προελεύσεως, το οποίο διακρίνεται για την υψηλή του σκληρότητα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ετυμολογική προέλευση της λέξης, η οποία έχει τις ρίζες της στην αρχαία ελληνική λέξη βάσανος· βάσανος>βασανίτης>βασάλτης, θέλοντας προφανώς να καταδείξει ότι, η λάξευσή του είναι μία ιδιαιτέρως επίπονη διαδικασία.
Μέσα στο διάβα των αιώνων, πολλοί θα ήσαν εκείνοι, που αντιλήφθηκαν την συγκεκριμένη ιδιότητα του βασάλτη, δίχως ποτέ να ανατρέξουν σε ετυμολογικά λεξικά και να διαβάσουν το αντίστοιχο λήμμα.
Άραγε υπάρχει λυδία λίθος στην πνευματική ζωή των χριστιανών; Τι είναι αυτό, που τους διαφοροποιεί από τους άλλους ανθρώπους, που ζουν μαζί τους, στον ίδιο τόπο, κατά την ίδια χρονική περίοδο;
Την απάντηση μας την δίδει ο Άγιος Απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής, του οποίου η μνήμη εορτάστηκε εκ μεταθέσεως κατά την παρελθούσα Κυριακή, 10η Μαΐου, στην Κοινότητά μας, όπου στον Ιερό Ναό της Ευαγγελιστρίας υπάρχει θυσιαστήριο αφιερωμένο στην χάρη Του.
Ο Άγιός μας υπήρξε ο μαθητής της αγάπης, την οποία διδάχθηκε μαθητεύοντας κοντά στην Παναγάπη, δηλαδή τον Σωτήρα Χριστό, ο Οποίος έπαθε, εσταυρώθη και ανέστη, για χάρη όλων των ανθρώπων και για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά.
Επειδή η αγάπη κατέχει κεντρικής σημασίας ρόλο στη σχέση Θεού και ανθρώπων, με την αγάπη από μεν πλευράς του Θεού να είναι δεδομένη, από δε εκείνης των ανθρώπων να είναι ζητούμενο, ο Άγιός μας, μέσω των Αγίων Γραφών, που μας κατέλιπε, επισημαίνει την αξία της, ως του θεμελιώδους εκείνου πνευματικού εφοδίου, χωρίς το οποίο δεν δυνάμεθα ούτε καν χριστιανοί να λογιζόμαστε.
Δίχως αγάπη, καίτοι η απόκτησή της προϋποθέτει επίπονη, κοπιώδη, σκληρή και χρονοβόρο εργασία, ως η εξόρυξη της λυδίας λίθου, η σωτηρία μας διακυβεύεται και τίθεται εν αμφιβόλω.
Όμως θαρσείτε αδελφοί, «μεγάλος σταυρός προμηνύει μεγάλη ανάσταση», κατά τον Όσιο Ευμένιο τον Λεπρό.
Από αγάπη προς τον Απόστολο και Ευαγγελιστή του Κυρίου, Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, ορμώμενος ο Σεβ. Μητροπολίτης Κυδωνιών κ. Αθηναγόρας, Πατριαρχικός Επόπτης Βοσπόρου, τέλεσε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, εν μονοεκκλησία, για τις Κοινότητες Βαφεοχωρίου και Νεοχωρίου, στον Iερό μας Ναό και κήρυξε τον θείο λόγο.
Το Ιερό Θυσιαστήριο κύκλωσαν, με πρώτο τον ως άνω λειτουργό Αρχιερέα, οι ιερατικώς προϊστάμενοι των παρακειμένων Κοινοτήτων, Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερος κ. Κωνσταντίνος Βαρθολομαίος και ο υποσημειούμενος.
Τους χορούς των ιεροψαλτών συγκρότησαν οι Μουσικολ. κ. Νικόλαος Παπαγεωργίου, κ. Αθανάσιος Λίγγας και κ. Μιχαήλ Χαννούτογλου.
Μετά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας, η Εφοροεπιτροπή της Κοινότητάς μας, με επικεφαλής τον Πρόεδρό της κ. Χρυσοβαλάντη Τζαβίδη, προσέφερε εόρτιο τράπεζα, εις δόξαν του Αναστάντος Σωτήρος Χριστού και εις τιμήν και μνήμην του Αγίου Αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου και Ευαγγελιστού, στην οποία παρακάθησε ο Δεσπότης μας, μαζί με τον ιερό κλήρο και όλο το ευσεβές εκκλησίασμα.
Στο τέλος της εορτίου τραπέζης προσφέρθηκαν ανθοδέσμες, ένεκεν της κοσμικής εορτής της «Ημέρας της Μητέρας», προς όλες τις κυρίες, που βρέθηκαν συναλιζόμενες και συνευφραινόμενες μαζί μας εκείνη την Κυριακή.
Δεν θα μπορούσαμε, να κλείσουμε τα εν λόγω, χωρίς να κάνουμε αναφορά στο πολύ τιμητικό γεγονός, το οποίο, αν και πραγματoποιήθηκε κατ’ εκείνη την ημέρα στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Φαναρίου, εν τούτοις αφορούσε και την δική μας Κοινότητα.
Κατά την Πατριαρχική και Συνοδική Θεία Λειτουργία, που τέλεσε η Α.Θ.Παναγιότης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, χειροθέτησε, ιδία Πατριαρχική φιλοτιμία και προαιρέσει, τον Εντιμ. κ. Σταύρο Κωνσταντινίδη, σε Άρχοντα Πρωτέκδικο της Α.τ.Χ.Μ.Ε. ένεκεν της προσφοράς του προς την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, την Ιερά Μητρόπολη Γερμανίας και την τοπική κοινωνία του Μονάχου όπου ζει, εργάζεται και προσφέρει, ως καλός νομικός και οικογενειάρχης.
Ο νέος Άρχων είναι υιός του εξ Υψωμαθείων ορμωμένου, αειμνήστου Πρωτοπρεσβυτέρου Πλουτάρχου Κωνσταντινίδου (†25/8/2025), επί σειράν ετών εφημερίου της Ενορίας Αγίων Πάντων Μονάχου και της Πρεσβυτέρας Κρατησικλείας, η οποία είναι συγχωριανή μας.
Ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Αθηναγόρας, η Έντιμος Εφοροεπιτροπή μας, ως και ο γράφων, εύχονται από καρδιάς στην μεν σεβαστή μας Πρεσβυτέρα Κρατώ να χαίρεται τον Άρχοντα υιό της Εντιμολ. κ. Σταύρο, καθώς και τον έτερο υιό της κ. Γεώργιο και να βλέπει την οικογένειά της να βρίσκεται υπό την σκέπη και προστασία της Κυρίας Θεοτόκου της Βαφεοχωριτίσσης.
Στον δε αίτιο της χαράς, να αξιωθεί να ευαρεστήσει λόγοις και έργοις την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, όπως ακριβώς αξιώθηκαν να Την ευαρεστήσουν και οι έτεροι εκ Βαφεοχωρίου ορμώμενοι Άρχοντες Οφφικιάλιοι, αείμνηστοι Ιωάννης Παναγιωτίδης και Βασίλειος Σταυρίδης.
ΚΠολη, 12/5/2026
† Αρχιμ. Τιμόθεος Ραϊλάκης Βρανάς
Ιερατικώς Προϊστάμενος της Ιεράς Εκκλησίας
του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Βαφεοχωρίου
